Rivaliteit tussen Ghana en Nigeria niet nieuw.

Ghana-fan symboliseert het gehoopte wedstrijdverloop

Ghana-Nigeria, een droomwedstrijd als halve finale voor de Afrika Cup. De twee Engelstalige West-Afrikaanse landen kennen een geschiedenis van rivaliteit op het voetbalveld. Ik maakte er kennis mee in 2001.

Het is nu nauwelijks meer voor te stellen, maar Ghana speelde voor 2006 nog nooit op een WK.  De eerste WK kwalificatie die ik van dichtbij meemaakte, was de zoveelste die mis ging voor de Black Stars. Ooit schreef ik er, bijna negen jaar geleden mijn allereerste voetbalverhaaltje over.  De rivaliteit tussen Ghana en Nigeria is uiteraard nog ouder.

(Accra, 2001) Het nationale team van Ghana, de Black Stars hebben een merkwaardige geschiedenis. Niet minder dan vier keer, meer dan enig ander land, is Ghana kampioen van Afrika geweest. Toch is nog nooit de kwalificatie voor het wereldkampioenschap afgedwongen.

 De loting voor de kwalificatieronde voor het WK 2002 in Korea en Japan is op zijn zachts gezegd niet gelukkig. Alleen de winnaar van de poule plaatst zich, herkansingen voor nummers twee bestaan in Afrika niet. Het lot koppelt Ghana aan Sudan, Sierra Leone, Liberia en Nigeria.  Op papier lijkt het weliswaar een zware loting – Liberia met George Weah en Nigeria al jarenlang dominant in het Afrikaanse voetbal – toch zijn er kansen. Liberia heeft behalve Weah eigenlijk nauwelijks een team. Het land verkeert in een droevige crisis en was het niet Weah’s persoonlijke project geweest, had Liberia waarschijnlijk niet eens de moeite van het spelen genomen. Dwergen in voetballand, zo werd er eigenlijk altijd over Liberia gedacht.

Na Nelson Mandela de populairste Afrikaan?

Maar nu is Weah de grote man, aanvoerder en coach, tevens sponsor en manager. Zijn missie is om Liberia te kwalificeren voor het WK. Als voormalig wereldvoetballer van het jaar, vindt hij dat een WK optreden ten onrechte op zijn erelijst ontbreekt.

Nigeria is een bijna onaantastbare voetbalgrootmacht op het continent. Het team won de Olympische spelen in 1996 en heeft Afrika afgelopen twee WK’s vertegenwoordigd. Ze zijn bijna onaantastbaar want juist Ghana heeft een sterke geschiedenis tegen Nigeria. Zeventien jaar geleden won Nigeria voor het laatst van Ghana. In de onderlinge balans heeft Ghana het overwicht met 19 overwinningen tegen 10 overwinningen van Nigeria. Vijftien keer werd er gelijk gespeeld.  Over Sudan en Sierra Leone is de analyse kort. Lang niet zo goed als Ghana.

Als coach voor de missie wordt een succesvolle Ghanees de meest geschikte kandidaat geacht. Cecil Jones Attuquayefio, de coach van de Hearts of Oak, wordt coach van de Black Stars. De Hearts of Oak wonnen vorig jaar onder Jones de Afrikaanse Champions League en de Afrikaanse Supercup.

Sir Cecil Jones Attuquayefio

Jones Attuquayefio zelf is in 2000 verkozen als Afrikaans Coach van het Jaar. Hij wordt niet overgenomen van ‘Phobia’, hij krijgt gewoon een dubbele benoeming.

De resultaten lopen niet parallel aan de verwachtingen. In Sudan en thuis tegen Liberia verliezen de Black Stars. Winst op Sierra Leone is vanzelfsprekend maar coach Jones klaagt voortdurend over het gebrek aan inzet bij de professionals uit Europa. Na een paar wedstrijden heeft hij er genoeg van.

8 maart komt in het nieuws dat de bondscoach voor de belangrijke kwalificatiewedstrijd tegen Nigeria heeft besloten geen gebruik te maken van de professionals die buiten Ghana spelen. De bondscoach selecteert deze keer slechts spelers die in Ghana zelf actief zijn. De maatregel is bedoeld om stelling te nemen tegen de slechte discipline van de profs die in Europa spelen.

Volgens een gezaghebbende journalist kan dit besluit bij winst voor Ghana wel eens een revolutionaire uitwerking hebben op alle nationale teams van het gehele continent. Een andere mogelijkheid is natuurlijk dat Ghana verliest van Nigeria en dat de coach wordt ontslagen. De waarheid is zoals zo vaak complexer dan de theorie.

Wat bij de wedstrijd opvalt, is dat Jones, bondscoach én coach van Hearts of Oak, alleen maar spelers van Hearts of Oak opstelt. Met deze lokale spelers houdt Ghana Nigeria met alle grote namen, waaronder Kanu op 0-0,  een topprestatie. Respect is zijn deel maar de toekomst blijft onzeker. Na een 1-1 gelijkspel tegen hekkensluiter Sierra Leone zijn de kansen voor Ghana zo goed als verkeken en wordt Jones ontslagen van zijn zware taak.

De nieuwe coach is Fred Osam-Duodo, ook een Ghanees. In de media laait het altijd voortsluimerende debat weer op over de vraag of de bondscoach een buitenlander moet zijn of juist niet. In het verleden is onder andere Rinus Israel bondscoach van Ghana geweest. De afwisseling van coaches gaat echter zo snel dat vrijwel niemand de tijd krijgt om zich te bewijzen.

Osam-Duodo staat direct voor zijn vuurproef. Zijn eerste wedstrijd is de wedstrijd uit tegen Liberia, waar Weah een mirakel aan het scheppen lijkt. Liberia staat inmiddels bovenaan en heeft kwalificatie met nog twee wedstrijden te spelen in eigen hand. De man waarvan beweerd wordt dat hij op Nelson Mandela na, de populairste man van Afrika is, staat op het punt om invulling te geven aan zijn grootste wens op voetbalgebied: spelen op het WK. Wat niemand echter meer verwacht, gebeurt toch: Ghana wint met 1-2 en de WorldCup hope revives in Ghana.

 Theoretisch kunnen de Ghanezen zich namelijk nog kwalificeren als ze hun laatste twee wedstrijden winnen. Dan mag Liberia hun laatste wedstrijd niet winnen. Vlak na de wedstrijd tegen Ghana lijkt die mogelijkheid groot want Weah kondigt zijn afscheid aan. Per direct. Niet alleen hijzelf, ook zijn moeder is door de Liberiaanse fans beledigd en dat pikt George niet. Op 3 juli, daags na de verloren wedstrijd tegen Ghana maakt Weah zijn ontslag als speler en coach met onmiddellijke ingang kenbaar. Hij voegt daaraan toe “ik vergeef mijn volk, maar ik heb besloten niet door te gaan met het nationale team. Ik ben een man van principes en dit is geen grap. Ik kom niet op mijn besluit terug zelfs niet als het volk mij smeekt. Ik heb mijn best gedaan en geen mens kan meer doen dan dat.” De laatste wedstrijd speelt Liberia uit tegen Sierra Leone. Zonder Weah is winst alles behalve een vanzelfsprekendheid.

Ghana strooit direct zoveel mogelijk zout in de wonden van Liberia. Osam-Duodo verklaart dat “na de wedstrijd twee verdedigers en de keeper hebben toegegeven dat George Weah hen ieder 5000 dollar heeft aangeboden om Liberia enkele doelpunten te laten scoren”. Ook dit laat Weah niet over zijn kant gaan en hij kondigt aan “naar de FIFA te stappen”.

Ghana maakt zich ondertussen op voor een programma met een thuiswedstrijd tegen Sudan en de daaropvolgende allesbeslissende afsluiter tegen Nigeria. De gevierde coach klaagt over het gebrek aan medewerking van de clubs van de ‘buitenlandse’ profs maar het blijkt allemaal tevergeefs. Zo snel als de hoop opkwam, zo snel vervliegt die weer. In Liberia heeft niemand minder dan de president Charles Taylor in een persoonlijk onderhoud de diensten van Weah voor het nationale team opnieuw afgedwongen. Weah gaat door de bocht en is de laatste wedstrijd toch van de partij. Liberia wint met 1-0 van het buurland door een doelpunt van de coach, manager en sponsor Weah. Ghana is voor dit WK definitief opnieuw verbannen van het toneel.

De beslissing is nog niet gevallen. De strijd gaat nu tussen Liberia en Nigeria. De strijd tussen een voetbaldwerg met één fantastische speler en een voetbalgrootmacht met vele sterren. Nigeria heeft een overwinning nodig om Liberia voorbij te gaan. Liberia is uitgespeeld en kan slechts hopen. De laatste wedstrijd gaat tussen Nigeria en ….. Ghana. De geschiedenis is in het voordeel van de Ghanezen, maar wat is geschiedenis waard als het om de toekomst gaat?

Een ministeriele afvaardiging van Nigeria bezoekt Ghana een week voor de wedstrijd. Overal in het land wordt gesproken van een ‘Oil for football’ deal. De verhalen doen de ronde dat het olierijke Nigeria een beloning voor een gunstig resultaat in het vooruitzicht stelt. Ook de voetbalautoriteiten van de Afrikaanse bond en de FIFA schijnen geen oorlogsland als Liberia op het WK te willen en zouden volgens geruchten Ghana verzoeken mee te werken aan de winst van Nigeria.

De Ghanese coach sluit een akkoord echter van te voren nadrukkelijk uit. “De wedstrijd is zeer serieus en de eer van Ghana staat op het spel. Mijn spelers zijn zeer gemotiveerd vanwege de altijd aanwezige rivaliteit tussen de landen”. De praktijk roept desondanks vragen op. Na 43 minuten voetballen staat Nigeria al met 3-0 voor. Na het derde doelpunt besluit de Ghanese coach om de keeper te wisselen. De nieuwe keeper begaat met zijn eerste balcontact opzettelijk hands en krijgt daarvoor de rode kaart. Bij gebrek aan derde keeper is er geen andere mogelijkheid dan een van de veldspelers op het doel te zetten. Emmanuel Osei Kuffour, de aanvaller keept de rest van de wedstrijd, overigens zonder een doelpunt door te laten. Het gevaar is hiermee wel definitief uit het Ghanese team gehaald en Nigeria is de groepswinnaar en gaat naar het WK. Overigens zonder de Nederlandse coach Jo Bonfrere. Vanwege de tegenvallende resultaten aan het begin van de kwalificatiereeks is hij ontslagen. De Black Stars blijven wachten tot een volgende mogelijkheid.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: