Ooit was er een Afrikaanse topkeeper

februari 11, 2013
Auteur met 'reverend' Osei Kofi

Auteur met ‘reverend’ Osei Kofi

 

Bij de Afrika Cup kunnen de beste doelmannen niet in de schaduw staan van de legendarische Ghanees Robert Mensah. „Keepers zijn een ondergeschoven kindje in Afrika.” Hierbij het verhaal dat eerder in de NRC verscheen.

Lees de rest van dit artikel »

Advertenties

Waarom Ghana naast de Afrika Cup greep

februari 15, 2012

closing ceremony

2012 zou het jaar van Ghana worden. Niet misschien, maar zeker. De Black Stars waren er van doordrongen dat ze hun positie als sterkste Afrikaanse land gingen opeisen. De beste van Afrika, dat waren ze misschien ook wel. Toch ging het mis. Een stuk of wat redenen hebben er wel of niet mee te maken.  Lees de rest van dit artikel »


Afrika Cup, een serieuze test voor Afrika en Ghana

januari 14, 2010

voetbal en kogels...

Als laatste deelnemer komt Ghana op vrijdag 15 januari in actie op de Africa Cup of Nations.  De eerste ronde is voor de Black Stars teruggebracht tot twee wedstrijden. Twee kansen op een overwinning die meteen toegang geeft tot de kwartfinales. Maar voorafgaand aan de beschouwing van de wedstrijden, past een bredere kijk op wat er in Angola gebeurde. Lees de rest van dit artikel »


Ghana tijdens de Afrikaanse kampioenschappen

februari 8, 2008
Hieronder een pdf bestand van het artikel zoals verschenen in NRC.
De aangeleverde tekst van het artikel, geschreven vanuit Accra:

Een dag na de met 0-1 verloren halve finale lijkt Ghana opeens een ander land. De opgewektheid van de autobestuurders die constant lachen, juichen en toeteren heeft plaatsgemaakt voor een lege blik. De Ghanese vlag, met de zwarte ster in het midden, wappert nog wel op de auto’s die in trage stromen door de hoofdstad rijden. Maar in de straten van Accra is de uitgelaten sfeer voorbij.

Voor de wedstrijd op donderdagavond betoverde een man, die zijn donkere huid beschilderd had met het tenue van de nationale ploeg nog de drukke winkelstraat in de wijk Osu. Gekleed met alleen voetbalschoenen, een rood-geel-groene pruik en een onderbroek stond hij minutenlang midden op de straat op één been met een bal geklemd tussen voet en scheenbeen. Zelfs de rondlopende verkopers van toernooi t-shirts bleven verbaasd staan kijken. Vanuit de toeterende auto’s die stapvoets langs de man reden, werd af en toe wat geld toegestopt aan een handlanger.

Zelfs de verkopers staan stil

Zelfs de verkopers staan stil

Vanaf de kwartfinalewinst op Nigeria steeg het geloof in de toernooizege in het gastland tot op grote hoogte. De klap van Kameroen kwam hard aan. Weg is de gedroomde finale tegen hun ‘grote broeders’ uit het buurland Ivoorkust. Sterker nog, de ‘droomfinale’ vindt plaats op een bijpodium als wedstrijd om de derde plaats. Ook voor Ivoorkust bleek de finale te hoog gegrepen na de 4-1 nederlaag tegen titelverdediger Egypte. Lees de rest van dit artikel »


Abédi Pelé, onnavolgbare voetbalgod in Ghana

november 18, 2007

 Voor de aftrap was al bekend dat het op een enkel doelpuntje aan zou komen. Nania FC had tenminste één doelpunt meer nodig dan Great Mariners om naar de eredivisie van Ghana te promoveren. Het werden er drie. Na afloop van de laatste speelronde werd eigenaar en coach Abédi Ayew Pelé op de schouders rondgedragen om de promotie te vieren.

Abedi Pele Ayew in actie voor de Black Stars

Abedi Pele Ayew in actie voor de Black Stars

Een-en-der-tig nul tegen Okwahu United bleek net genoeg omdat omdat de concurrent elders ‘slechts’ op 28-0 bleef steken. Gelukkig voor de mannen van Abédi Pelé was de tweede helft van hun wedstrijd in Cape Coast een kwartier later begonnen dan Great Mariners tegen de Mighty Jets. Zo wist iedereen op het veld precies wat er moest gebeuren. Dertig doelpunten in drie kwartier. Reken dat voor de grap maar eens na. Dat is één doelpunt elke anderhalve minuut, inclusief het terugbrengen van de bal uit het doel naar de middenstip voor de zoveelste aftrap. Nee, beelden van deze gebeurtenissen van april 2007 bestaan er niet. Ook het radioverslag is niet volledig. Sola Ayew, de broer van Abédi, belaagde de aanwezige verslaggeefster zo ernstig dat ze de uitzending staakte. Lees de rest van dit artikel »


Het Afro-pessimisme doorbroken

februari 2, 2002

 [verschenen in JOHAN, februari 2002]

GFAlogo

De ghanese voetbalbond

‘Omdat een reis van duizend mijl begint met de eerste stap, kunnen we alleen vooruit komen als we die stap maken.’ Charles Kumi Gyamfi sprak zijn poëtische woorden op een bijeenkomst van de Afrikaanse voetbalbond, de CAF. Hij reageerde op de stelling dat het Afrikaanse coaches aan ervaring ontbreekt om hun land te kunnen coachen op een WK. Gyamfi, zelf een legendarische Ghanese coach die zijn land naar drie overwinningen in de Afrika Cup leidde, is een vurig pleitbezorger van de Afrikaanse coaches.

Bij de Afrika Cup die van 19 januari tot en met 10 februari in Mali wordt gespeeld, is de helft van de zestien verantwoordelijke coaches niet-Afrikaan. Lokale coaches hebben een historische voorsprong in eindoverwinningen. Dertien keer had de coach dezelfde nationaliteit als het winnende land, negen keer had een buitenlander de technische leiding.

De verhouding tussen buitenlanders en coaches van eigen bodem op een WK ligt bij Afrikaanse landen buitengewoon scheef. Sinds 1970 heeft slechts vier keer een Afrikaan zijn land gecoacht op een WK, tegenover elf buitenlanders.Vier van de vijf Afrikaanse ploegen die in de zomer aan het WK meedoen staan zoals het er nu naar uitziet onder leiding van een buitenlandse bondscoach.

Het enige land dat in Zuid-Korea en Japan met een eigen coach wordt verwacht, is verrassend genoeg Nigeria. Nigeria heeft een turbulente geschiedenis van met name buitenlandse coaches. De grootste successen (het winnen van de Afrika Cup in ‘94, tweede ronde op een WK en olympisch goud in ’96) werden onder de Nederlanders Westerhof en Bonfrère gehaald. Daarna konden andere buitenlanders het niet waarmaken.

De huidige coach van Japan, Philippe Troussier (in Afrika bijgenaamd The White Witch Doctor) werd door Nigeria afgedankt na een succesvolle WK-kwalificatie in 1998. Hij werd vervangen door Bora Milutinovic, die nu bondscoach is van China. Een andere coach die al eens weggestuurd was na een succesvolle WK-kwalificatie met Nederland, Thijs Libregts, nam het na het WK ’98 over van Milutinovic om vervolgens weer snel plaats te maken. Bonfrère keerde weer terug in Nigeria maar kreeg vorig jaar de zak omdat de kwalificatie voor het WK 2002 uiterst moeizaam verliep.

Shuaibu Amodu is de nieuwste man aan het roer, een Nigeriaan die nog vorig jaar assistent was onder Bonfrère. Toen hij eenmaal het heft in handen had, wist de ervaren assistent WK-deelname alsnog af te dwingen. Amodu had ervaring opgedaan in ’94, ’96 en ’98 toen hij telkens voor kortere tijd waarnemend coach was. Nigeria heeft in de afgelopen 32 jaar slechts twee coaches van eigen bodem gehad, tegenover tien buitenlanders. Of Amodu echt geschiedenis gaat schrijven als eerste Nigeriaanse coach op een WK valt nog te bezien. Er is geen toezegging gedaan door de voetbalbond en met een slecht resultaat in Mali tijdens de Afrika Cup is het niet ondenkbaar dat er een nog even snel een toptrainer wordt gecontracteerd.

In Afrika zit een coach vrijwel nooit stevig in het zadel, al helemaal niet als hij zijn eigen volk leidt. De argumenten tegen een lokale coach komen meestal uit dezelfde hoek. De hoek van de Afro-pessimisten, die zeggen dat het met Afrika nooit wat wordt. Afrikaanse coaches zouden een achterstand hebben in kennis van trainingsmethoden en een gebrek aan voetbalvisie. Een punt wat daar – bij voorkeur in de informele sfeer – aan wordt toegevoegd, is van andere aard. Afrikaanse coaches ontbreekt het aan neutraliteit. De verschillende etnische groepen die Afrikaanse landen meestal binnen hun grenzen hebben, zouden volgens critici niet aangestuurd kunnen worden door iemand die één van die stammen vertegenwoordigt. De vreemde onnatuurlijke landsgrenzen in Afrika lopen dwars door bevolkingsgroepen en zijn soms de reden voor problemen tussen etnische groeperingen binnen een land.

Het Europees kolonialisme geldt als belangrijkste oorzaak van de onnatuurlijke grenzen. De oplossing voor de problemen wordt ironisch genoeg ook in Europa gezocht. Een gezaghebbende coach moet de meest recente kennis van het spel hebben en bovendien neutraal zijn. Een Europese coach voldoet aan het ideale plaatje. Het enige nadeel is het geld.

Juist de hoge salarissen van buitenlandse coaches zijn voor de tegenstanders van hun benoeming een argument om niet van hun diensten gebruik te maken. Segun Odegbami, voormalig aanvoerder van het Nigeriaanse nationale team, voormalig bestuurslid van de Nigeriaanse voetbalbond en inmiddels gezaghebbend analist meent dat het hoog tijd wordt voor Afrikaanse coaches. ‘De tijd is rijp voor Afrikanen om hun eigen nationale teams te leiden. Een paar jaar geleden dacht ik daar anders over, omdat buitenlanders meer kennis over het spel hebben. In Afrika hadden we geen ervaringen op het hoogste niveau en die kennis moesten we verkrijgen via buitenlanders. Vandaag de dag spelen er veel Afrikanen aan de top in Europa. Ze weten hoe een team georganiseerd wordt en hoe het moderne voetbal wordt gespeeld. Er zijn veel goede coaches in Afrika. Zij begrijpen de psychologie van de Afrikaanse spelers. Ze hebben de sterktes en zwaktes van de Europese teams gezien en bovenal hebben ze een grote drang om te winnen, voor hun continent. De buitenlandse coaches hebben niet dezelfde wil om te winnen, niet hetzelfde enthousiasme als hun Afrikaanse collega’s. Ze krijgen toch wel betaald en als het fout gaat, gaan ze gewoon terug naar huis.’

De psyche van de Afrikaanse speler als sleutel naar succes. Odegbami is er van overtuigd dat Bora Milutinovic tijdens het vorige WK faalde met Nigeria omdat hij het karakter van het team niet kende, niet wist wie zijn spelers waren en geen gevoel had voor de Afrikaanse manier van spelen. Het potentieel aan topcoaches in Afrika wordt met het jaar groter. De weg is lang maar begaanbaar voor Afrika. De wereld is gewaarschuwd.


Matthew Amoah voor even een Black Star

januari 22, 2002

januari 2002 uit de Gelderlander

In Mali begint vandaag de strijd om de Afrika Cup. Het gastland opent het tweejaarlijks terugkerende toernooi met een wedstrijd tegen Liberia. Tot de deelnemers behoort ook Ghana, met in zijn midden een nieuwe Black Star, Vitesse-speler Matthew Amoah.

In Accra, de hoofdstad van Ghana, waren de Black Stars de afgelopen dagen bijeen. Black Stars is de officiële bijnaam van het nationale voetbalteam van Ghana. Het team bereidt zich voor op de strijd om de Afrika Cup, die vandaag in Mali begint. Voor het eerst is Matthew Amoah (21), speler van het Arnhemse Vitesse, van de partij.

Amoah scoort voor Ghana

Amoah scoort voor Ghana

Het is stoffig in de stad, want de voorbereidingen vallen midden in het droge seizoen. De Ghanese voetbalvelden hebben in deze tijd nauwelijks gras. Dit geeft het trainingskamp van het nationale team dan ook de uitstraling van vergane glorie. De weg er naar toe zit vol met kuilen. Van het basketbalveldje op hetzelfde trainingscomplex hangt de ring, zonder netje, helemaal scheef.

Lange tijd is Ghana een grootmacht geweest in het Afrikaanse voetbal. Geen enkel land heeft vaker dan Ghana (vier keer) de Afrika cup gewonnen, maar de laatste victorie dateert alweer van twintig jaar geleden. Zoals in alle Afrikaanse landen is voetbal ook in Ghana een nationale passie. Iedereen praat over de Black Stars. Heel Ghana droomt ervan ooit aan het WK te mogen deelnemen, maar ook ditmaal ging het in de voorronde al mis. Nigeria, met grote namen als Kanu, Finidi en natuurlijk ook Amoah’s clubgenoot Babangida, kwalificeerde zich ten koste van Ghana. De enige kans op glorie dit jaar is de Afrika cup. Lees de rest van dit artikel »