Ghana, volwassen ploeg op weg naar derde WK

mei 29, 2014

 

Bondscoach Appiah

Bondscoach Appiah

Het Ghanese voetbalteam, waar Nederland zaterdag 31 mei tegen oefent, is volwassen geworden . En de bondscoach (eindelijk een Ghanees), kaart omkoping openlijk aan. De bondscoach Kwesi Appiah straalt vertrouwen uit. “We kunnen groter worden dan som van onze delen en de halve finale of de finale van het WK halen”. Appiah is niet onder de indruk van de zware loting voor zijn ploeg, die in Brazilië Duitsland, Verenigde Staten en Portugal treft. “Al mijn spelers spelen bij goede clubs, er is voor ons geen reden om bescheiden te zijn”. Lees de rest van dit artikel »


Alles of niets voor de Black Stars

juni 23, 2010

Asamoah Gyan, Ghana's topscorer (foto: Rebecca Blackwell)

Vanavond is het ‘do’ or ‘die’ voor Ghana. De langverwachte veelbesproken sleutelwedstrijd tegen Duitsland staat op het programma. De zinderende ontknoping van Ghana’s “group of death” belooft spannend te worden. BlikopGhana gaf eerder al een beschouwing op deze loting.

Met twee wedstrijden tegelijkertijd, zijn er negen verschillende winst-verlies-of-gelijk combinaties te  bedenken. Slechts twee van de negen combinaties lopen voor Ghana niet goed af.  Zolang Ghana wint of gelijkspeelt, is er niets aan de hand. Verlies van Ghana is ook niet erg, zolang de andere wedstrijd in gelijkspel eindigt. Probleem is natuurlijk dat de kans dat Ghana niet wint of gelijkspeelt, tegen Duitsland aanzienlijk is.

Lees de rest van dit artikel »


KPB, de witte met het zwarte hart

april 28, 2010

Wilt u deze dans van mij?

Kevin Prince Boateng kan goed dansen. Het zal hem goed van pas komen als hij voor het eerst deel uitmaakt van de selectie van de Black Stars. ‘KPB zal zich zeker thuisvoelen’, zegt John Pantsil. Als een van de ervaren spelers is Pantsil vaak betrokken bij de inwijding van nieuwe spelers. Een onderdeel van de inwijding in het Ghanese team is dat een nieuweling een dans uitvoert. Dat zit dus wel goed. Lees de rest van dit artikel »


Black Stars komen naar Nederland

april 2, 2010

Ghana meets Holland

Op dinsdag 1 juni 2010, vlak voor het begin van het WK speelt Ghana een oefenwedstrijd in en tegen Nederland. In de Rotterdamse Kuip spelen de twee WK gangers een vriendschappelijk duel. Uw verslaggever zal  uiteraard verslag uitbrengen.


Afrika Cup, een serieuze test voor Afrika en Ghana

januari 14, 2010

voetbal en kogels...

Als laatste deelnemer komt Ghana op vrijdag 15 januari in actie op de Africa Cup of Nations.  De eerste ronde is voor de Black Stars teruggebracht tot twee wedstrijden. Twee kansen op een overwinning die meteen toegang geeft tot de kwartfinales. Maar voorafgaand aan de beschouwing van de wedstrijden, past een bredere kijk op wat er in Angola gebeurde. Lees de rest van dit artikel »


Ghana bij de eerste WK kwalificatie 2005

oktober 11, 2005

Ghana: geen stroom, wel geplaatst voor WK voetbal [Artikel uit NRC, 11 oktober 2005]

Het nationale elektriciteitsnetwerk kon het niet meer aan. Een paar minuten na het laatste fluitsignaal van Kaap-Verdië-Ghana viel in heel Ghana de stroom uit. Volgens de minister van Energie was de gelijktijdige eruptie van vreugde in Ghana en de twee buurlanden Togo en Ivoorkust over het bereiken van de eindstrijd van het WK voetbal te veel van het goede. Met Angola behoren de drie tot de Afrikaanse debutanten bij het WK.

beschilderde fans

beschilderde fans

Ghana maakt voor haar energievoorziening gebruik van het Voltameer, het grootste kunstmatige meer ter wereld. Een deel van de met waterkracht opgewekte stroom wordt geëxporteerd naar de buurlanden. Het moment dat Kameroen in blessuretijd tegen Egypte een penalty miste en duidelijk werd dat Ivoorkust naar het WK voetbal mocht, was de laatste druppel; de elektriciteitstransmissie tussen Ghana en Ivoorkust raakte overbelast en daardoor werd te veel van de overgebleven centrales gevergd. Lees de rest van dit artikel »


Voor Black Stars is lange wachten eindelijk voorbij

oktober 8, 2005

Artikel uit Trouw, Zaterdag, 08-10-2005

Ghana gaat voor het eerst meedoen aan de eindronde van het WK voetbal. De laatste drempel, Kaap-Verdië, mag vandaag geen probleem zijn. Het lange wachten is eindelijk voorbij. Het West-Afrikaanse land smacht al jaren naar een waardig vervolg op de roemrijke (voetbal)geschiedenis. De bijnaam van het nationale team, de Black Stars, verwijst naar de zwarte ster midden in de nationale vlag. Ghana verkreeg in 1957 onder leiderschap van president Nkrumah als eerste Afrikaans land haar onafhankelijk. Totdat hij in een staatsgreep de macht verloor, was Nkrumah een internationale leider van de pan-Afrikaanse onafhankelijkheidsbeweging.

Black Stars in de jaren '70

Black Stars in de jaren '70

Voetbal was daarbij een veld waarop getoond kon worden hoe sterk Afrika en Ghana kon zijn. In de vroege jaren zestig werd Ghana het machtigste voetballand van het continent. Maar de macht vloeide weg en pas krap twintig jaar later veroverde Ghana Afrika`s toppositie terug, met continentale titels in `78 en `82, waarna het nogmaals jaren stil werd aan het voetbalfront.

Een derde en tot voor kort laatste golf van succes overspoelde het land in het begin van de jaren negentig. Ghana werd tweemaal  wereldkampioen in de leeftijd tot 17 jaar, won de eerste Afrikaanse voetbalmedaille op de Olympische Spelen in Barcelona en verloor de finale van de Afrika Cup na strafschoppen, bij afwezigheid van driemalig Afrikaans voetballer van het jaar Abedi Pele. Lees de rest van dit artikel »


Het Afro-pessimisme doorbroken

februari 2, 2002

 [verschenen in JOHAN, februari 2002]

GFAlogo

De ghanese voetbalbond

‘Omdat een reis van duizend mijl begint met de eerste stap, kunnen we alleen vooruit komen als we die stap maken.’ Charles Kumi Gyamfi sprak zijn poëtische woorden op een bijeenkomst van de Afrikaanse voetbalbond, de CAF. Hij reageerde op de stelling dat het Afrikaanse coaches aan ervaring ontbreekt om hun land te kunnen coachen op een WK. Gyamfi, zelf een legendarische Ghanese coach die zijn land naar drie overwinningen in de Afrika Cup leidde, is een vurig pleitbezorger van de Afrikaanse coaches.

Bij de Afrika Cup die van 19 januari tot en met 10 februari in Mali wordt gespeeld, is de helft van de zestien verantwoordelijke coaches niet-Afrikaan. Lokale coaches hebben een historische voorsprong in eindoverwinningen. Dertien keer had de coach dezelfde nationaliteit als het winnende land, negen keer had een buitenlander de technische leiding.

De verhouding tussen buitenlanders en coaches van eigen bodem op een WK ligt bij Afrikaanse landen buitengewoon scheef. Sinds 1970 heeft slechts vier keer een Afrikaan zijn land gecoacht op een WK, tegenover elf buitenlanders.Vier van de vijf Afrikaanse ploegen die in de zomer aan het WK meedoen staan zoals het er nu naar uitziet onder leiding van een buitenlandse bondscoach.

Het enige land dat in Zuid-Korea en Japan met een eigen coach wordt verwacht, is verrassend genoeg Nigeria. Nigeria heeft een turbulente geschiedenis van met name buitenlandse coaches. De grootste successen (het winnen van de Afrika Cup in ‘94, tweede ronde op een WK en olympisch goud in ’96) werden onder de Nederlanders Westerhof en Bonfrère gehaald. Daarna konden andere buitenlanders het niet waarmaken.

De huidige coach van Japan, Philippe Troussier (in Afrika bijgenaamd The White Witch Doctor) werd door Nigeria afgedankt na een succesvolle WK-kwalificatie in 1998. Hij werd vervangen door Bora Milutinovic, die nu bondscoach is van China. Een andere coach die al eens weggestuurd was na een succesvolle WK-kwalificatie met Nederland, Thijs Libregts, nam het na het WK ’98 over van Milutinovic om vervolgens weer snel plaats te maken. Bonfrère keerde weer terug in Nigeria maar kreeg vorig jaar de zak omdat de kwalificatie voor het WK 2002 uiterst moeizaam verliep.

Shuaibu Amodu is de nieuwste man aan het roer, een Nigeriaan die nog vorig jaar assistent was onder Bonfrère. Toen hij eenmaal het heft in handen had, wist de ervaren assistent WK-deelname alsnog af te dwingen. Amodu had ervaring opgedaan in ’94, ’96 en ’98 toen hij telkens voor kortere tijd waarnemend coach was. Nigeria heeft in de afgelopen 32 jaar slechts twee coaches van eigen bodem gehad, tegenover tien buitenlanders. Of Amodu echt geschiedenis gaat schrijven als eerste Nigeriaanse coach op een WK valt nog te bezien. Er is geen toezegging gedaan door de voetbalbond en met een slecht resultaat in Mali tijdens de Afrika Cup is het niet ondenkbaar dat er een nog even snel een toptrainer wordt gecontracteerd.

In Afrika zit een coach vrijwel nooit stevig in het zadel, al helemaal niet als hij zijn eigen volk leidt. De argumenten tegen een lokale coach komen meestal uit dezelfde hoek. De hoek van de Afro-pessimisten, die zeggen dat het met Afrika nooit wat wordt. Afrikaanse coaches zouden een achterstand hebben in kennis van trainingsmethoden en een gebrek aan voetbalvisie. Een punt wat daar – bij voorkeur in de informele sfeer – aan wordt toegevoegd, is van andere aard. Afrikaanse coaches ontbreekt het aan neutraliteit. De verschillende etnische groepen die Afrikaanse landen meestal binnen hun grenzen hebben, zouden volgens critici niet aangestuurd kunnen worden door iemand die één van die stammen vertegenwoordigt. De vreemde onnatuurlijke landsgrenzen in Afrika lopen dwars door bevolkingsgroepen en zijn soms de reden voor problemen tussen etnische groeperingen binnen een land.

Het Europees kolonialisme geldt als belangrijkste oorzaak van de onnatuurlijke grenzen. De oplossing voor de problemen wordt ironisch genoeg ook in Europa gezocht. Een gezaghebbende coach moet de meest recente kennis van het spel hebben en bovendien neutraal zijn. Een Europese coach voldoet aan het ideale plaatje. Het enige nadeel is het geld.

Juist de hoge salarissen van buitenlandse coaches zijn voor de tegenstanders van hun benoeming een argument om niet van hun diensten gebruik te maken. Segun Odegbami, voormalig aanvoerder van het Nigeriaanse nationale team, voormalig bestuurslid van de Nigeriaanse voetbalbond en inmiddels gezaghebbend analist meent dat het hoog tijd wordt voor Afrikaanse coaches. ‘De tijd is rijp voor Afrikanen om hun eigen nationale teams te leiden. Een paar jaar geleden dacht ik daar anders over, omdat buitenlanders meer kennis over het spel hebben. In Afrika hadden we geen ervaringen op het hoogste niveau en die kennis moesten we verkrijgen via buitenlanders. Vandaag de dag spelen er veel Afrikanen aan de top in Europa. Ze weten hoe een team georganiseerd wordt en hoe het moderne voetbal wordt gespeeld. Er zijn veel goede coaches in Afrika. Zij begrijpen de psychologie van de Afrikaanse spelers. Ze hebben de sterktes en zwaktes van de Europese teams gezien en bovenal hebben ze een grote drang om te winnen, voor hun continent. De buitenlandse coaches hebben niet dezelfde wil om te winnen, niet hetzelfde enthousiasme als hun Afrikaanse collega’s. Ze krijgen toch wel betaald en als het fout gaat, gaan ze gewoon terug naar huis.’

De psyche van de Afrikaanse speler als sleutel naar succes. Odegbami is er van overtuigd dat Bora Milutinovic tijdens het vorige WK faalde met Nigeria omdat hij het karakter van het team niet kende, niet wist wie zijn spelers waren en geen gevoel had voor de Afrikaanse manier van spelen. Het potentieel aan topcoaches in Afrika wordt met het jaar groter. De weg is lang maar begaanbaar voor Afrika. De wereld is gewaarschuwd.


De draad oppakken na de ramp

september 2, 2001
Heartsfans

Hearts of Oak - Kotoko, spannender kun je het niet krijgen in Ghana

[Verschenen september 2001 in JOHAN]

Met rituele handelingen wordt het onheil verdreven dat de grootste ramp uit de geschiedenis van het Afrikaans voetbal veroorzaakte. Een fetisjpriester zuivert met gebeden en het offeren van schnaps de grond van het Accra Sports Stadium die bevlekt was geraakt met het bloed van de slachtoffers. Honderd zesentwintig personen kwamen om het leven op 9 mei 2001 nadat paniek uitbrak, toen de politie traangasgranaten afvuurde om woedende fans te kalmeren. Ze waren woedend omdat hun club, Asante Kotoko, wellicht ten onrechte had verloren van de Hearts of Oak. Lees de rest van dit artikel »